Όταν ένα παιδί απομακρύνεται από ένα κακοποιητικό ή επικίνδυνο περιβάλλον, όλοι θεωρούμε ότι σώθηκε.
Αλλά τι γίνεται μετά;
Σε επίσημη απάντηση του Υπουργείου Υγείας προς τη Βουλή αναγνωρίζεται ότι, λόγω έλλειψης κατάλληλων δομών και διαθέσιμων θέσεων, παιδιά μπορεί να παραμένουν σε νοσοκομεία για κοινωνικούς και όχι για ιατρικούς λόγους.
Δηλαδή, το παιδί βγαίνει από τον κίνδυνο, αλλά δεν οδηγείται απαραίτητα σε έναν πραγματικά ασφαλή προορισμό.
Το νοσοκομείο δεν είναι σπίτι.
Δεν είναι ανάδοχη οικογένεια.
Δεν είναι χώρος όπου ένα ήδη τραυματισμένο παιδί μπορεί να ξαναχτίσει εμπιστοσύνη, σταθερότητα και αίσθημα ασφάλειας.
Και εδώ αρχίζουν τα δύσκολα ερωτήματα:
Πόσες δομές μπορούν σήμερα να παραλάβουν άμεσα ένα παιδί κατόπιν εισαγγελικής εντολής;
Πόσες πραγματικά διαθέσιμες θέσεις υπάρχουν;
Πόσα παιδιά περιμένουν σε νοσοκομεία χωρίς να χρειάζονται νοσηλεία;
Πόσες ημέρες ή μήνες διαρκεί αυτή η αναμονή;
Ποιος αναλαμβάνει προσωπικά την ευθύνη όταν δεν βρίσκεται θέση;
Πόσα χρήματα δαπανώνται πραγματικά για την άμεση προστασία τους;
Η Πολιτεία έχει αποδείξει ότι μπορεί να δημιουργεί οργανωμένα δίκτυα προστασίας όταν υπάρχει πολιτική βούληση.
Το ερώτημα είναι γιατί δεν υπάρχει η ίδια καθαρή, δημόσια και μετρήσιμη εικόνα για τα παιδιά που βρίσκονται στην πιο ευάλωτη στιγμή της ζωής τους.
Χρειάζεται κοινοβουλευτική ερώτηση.
Χρειάζονται επίσημα στοιχεία.
Χρειάζονται αριθμοί, διαθέσιμες θέσεις, χρόνοι αναμονής, χρηματοδότηση και συγκεκριμένες ευθύνες.
Γιατί η προστασία ενός παιδιού δεν τελειώνει όταν κλείνει πίσω του η πόρτα του κακοποιητικού σπιτιού.
Τότε ακριβώς αρχίζει η πραγματική ευθύνη της Πολιτείας.
📣 Αν αυτό το κείμενο σε ταρακούνησε, μοιράσου το. Κάποιος γονιός εκεί έξω το έχει ανάγκη.
